Liwocz - najwyższy szczyt Pogórza Ciężkowickiego

Liwocz - najwyższy szczyt Pogórza Ciężkowickiego | Wieża widokowa

Podkarpacie. Albo w stronę Podkarpacia. Mam bardzo trudną relację z tamtymi regionami. Albo marznę w sierpniu, albo atakują mnie kundle, ewentualnie zrywam łańcuch albo gubię szlak przez szalone wycinki i rozjechane szlaki w lasach.

Ten wyjazd nie był inny. Od dłuższego czasu nosiłem się z zamiarem wjechania na ten najwyższy szczyt Pogórza Ciężkowickiego. Chociaż z Ciężkowicami mi się zupełnie nie kojarzy, ale geologicznie Malta i Sycylia to Afryka więc Liwocz niech będzie częścią Pogórza Ciężkowickiego. Widziałem tą górkę kilkukrotnie z okolic Kokocza, mijałem ją w drodze do Jasła. Faktem jest, że widać ją już z daleka i mocno odcina się na tle pobliskich wzniesień. Toteż trzeba było się tam w końcu wybrać.

Pojechałem szosą i był to dobry wybór pomijając sam „atak szczytowy”. Ale od początku. Ruszyłem jak zwykle z Tarnowa. Początek standardowy w kierunku Łęk Górnych, w których dobry asfalt to raczej rzadkość ale za to widać już mój cel. Temperatura rośnie, sił jeszcze dużo. Dalszą trasę zobaczcie sobie na mapie bo nazwy raczej nie kojarzą się ze znanymi miejscowościami bo są to np. Czerwonka i Budyń Pierwszy. Ogólnie takimi dziwnymi, za to mało uczęszczanymi drogami, docieram do Lubczy. To już bardziej znana wiocha w okolicy. Kolejna jest Jodłowa, od której według Maleńczuka idzie wiosna. Tak to ta Jodłowa, podobno. Droga wymaga dobrej kondycji i sił w nogach bo jest to droga typu – góra – dół. A zjazdy nie są na tyle długie żeby wystarczająco na nich odpocząć. Chociaż można tu rozwinąć zacne prędkości w okolicach 60 – 70 km/h bez wielkiego wysiłku. W końcu docieram do Brzysk. Zatrzymuje się pod sklepem, wlewam w siebie pół litra coli, zapijam wodą i patrzę na wskazania gps’a.
I tutaj popełniam błąd. Zamiast zaufać swoim wspomnieniom z wyjazdu do Jasła ruszam według tych wskazań. Docieram do końca drogi asfaltowej. Rozjazd w lesie – nic wielkiego. Jeździłem już szosą po szutrach. Problemem okazuje się wybór drogi na rozdrożu. Najpierw wjeżdżam pod górę w prawo, ale przeczucie ściąga mnie na dół. Jadę w lewo. Według opisów miało tam być źródełko, studnia, zwał jak zwał. Było, rozwalone, rozjeżdżone i ciężkie do zobaczenia spomiędzy zniszczonych drzew, krzewów, korzeni i błota. Już wiem, że rowerowe szlaki na gps się nie sprawdzą, schodzę z roweru i uruchamiam aplikację do pieszej turystyki. Byle był wyraźny rzut góry, pójdę na dziko. Klnę całkiem głośno ale jakoś docieram do drogi, którą wjechałbym bez problemu gdybym w Brzyskach pojechał odrobinę dalej i przed Ujazdem odbił w prawo… Droga ku górze niestety nie jest naturalnym leśnym szutrem tylko cholernie ostrymi kamykami wysypanymi tam przez ludzi. Tak, na terenie rezerwatu. Rozumiem, że jest tam również droga krzyżowa ale przecież można było ją poprowadzić bez zasypywania lasu kamieniami niczym torów kolejowych. Szalona wycinka, wytyczanie dróg leśnych kamieniami.
To nasze rezerwaty.

W końcu docieram na szczyt, który jest całkowicie zalesiony. Ale spokojnie, na górze znajduje się również Sanktuarium Chrystusowego Krzyża i Matki Bożej Królowej Pokoju
z wieżą widokową. Ogólnie pomysł dobry, ogólny odbiór miejsca odbiera zniszczona już
i nieco jarmarczna całoroczna szopka. Jest też figura Jezusa na wieży, pomnik Jana Pawła II, Kamień Pustelnika oraz stary dąb, zniszczony, a jakże, przy budowie wieży widokowej. Czasem naprawdę mniej oznacza więcej. Wracając do meritum. Widok z góry jest rozległy w każdym kierunku, ja niestety nie trafiam na dobrą widoczność, jest parno, brakuje „ostrej pogody”. Jeśli wierzyć Wikipedii przy odrobinie szczęścia możemy zobaczyć zarówno Tatry jak i Bieszczady, załapać się też możemy na Babią Górę.

Wracam już drogą o której wspominałem aż do parkingu. Na gravelu lub mtb zjazd na pewno może przynieść sporo satysfakcji, ja raczej skupiłem się na hamulcu i omijaniu co ostrzejszych kamieni. Udało się dojechać do asfaltu bez komplikacji zarówno zdrowotnych jak i sprzętowych. W drodze powrotnej przed Lubczą odbijam w lewo i częściowo przypadkiem „zaliczam” jeszcze Kokocz od strony, z której jeszcze nie podjeżdżałem. Po całodniowej jeździe po górkach jest dość wymagający, zwłaszcza, że w pełnym słońcu i bez wypłaszczeń. Na 106 kilometrach zrobiłem trochę ponad 1500 metrów przewyższeń co już można odczuć w nogach.

Wyjazdu nie żałuję chociaż raczej nie prędko tam wrócę. Wolę jednak podjazdy na Brzankę i zachodnią część Pogórza. Dobrze jednak było tam pojechać, zobaczyć na własne oczy i wyrobić sobie własną opinię. Cała trasa dostarczyła mi też sporo satysfakcji z racji na przewyższenia.